Πως Οι Θεατρικές Παραστάσεις Μας Ωφελούν

Το θέατρο ως μορφή τέχνης και οι παραστασεις είναι το αρχαιότερο μέσο ψυχαγωγίας σε όλο τον κόσμο. Για περισσότερα από 2.500 χρόνια οι θεατές γοητευόμαστε και γεμίζουμε από πρωτόγνωρα συναισθήματα από τις θεατρικές παραστάσεις. Μπορεί ο κινηματογράφος και την τηλεόραση να έκλεψαν από τη λάμψη του θεάτρου, οι θεατρικές παραστασεις όμως μπορούν να προσφέρουν πολλά περισσότερα στο θεατή από το να επαναφέρουν σκονισμένα έργα στη σκηνή. Λόγω της αμεσότητάς του, το θέατρο μας ασκεί ιδιαίτερη επιρροή.

Το θέατρο μας δίνει τη δυνατότητα μέσω της ισχυρής του σκηνικής δύναμης και της ζωντανής εμπειρίας μιας νέας δυνατότητας αντίληψης, στην οποία ανοίγονται περαιτέρω προοπτικές για εμάς. Αυτό μας δίνει τη δυνατότητα για μια διαφορετική κατανόηση του δράματος και της πλοκής καθώς και των χαρακτήρων.

 Εστιάζοντας περισσότερο στις χειρονομίες, τις εκφράσεις του προσώπου και τις ενέργειες των χαρακτήρων —δηλαδή στην υποκριτική— παρά στα ειδικά εφέ, όπως συμβαίνει στις ταινίες, εμβαθύνουμε περισσότερο στα ουσιώδη χωρίς να μας  αποσπούν την προσοχή ανούσιες προσθήκες.

 Επιπλέον, στις παραστασεις δεν μπορούμε να κάνουμε παύση και να γυρίσουμε πίσω μια σκηνή, όπως σε μια ταινία. Έτσι ακούσια αναγκαζόμαστε να ακούμε προσεκτικά και να είμαστε συγκεντρωμένοι, γεγονός που μας κάνει να αλληλεπιδρούμε ουσιαστικότερα και σε βάθος με τα δρώμενα και τους ήρωες.

 Τέλος, και ίσως το πιο σημαντικό, με το θέατρο ανθίζει η φαντασία του θεατή. Ανάλογα με το σκηνικό, μπορεί να προκαλέσει διαφορετικά συναισθήματα και σκέψεις που μας κάνουν να σκεφτόμαστε, να κρίνουμε, να αμφισβητούμε και να φανταζόμαστε νέες προοπτικές.

Η Σύντομη Ιστορία Της Όπερας

 

Η Όπερα είναι ο συνδυασμός της μουσικής και της δραματικής τέχνης με ιστορία πάνω από 400 χρόνια. Το είδος αυτό γεννήθηκε στη Φλωρεντία της Ιταλίας κατά την περίοδο της Αναγέννησης περίπου στα τέλη του 16ου αιώνα και στις αρχές του 17ου αιώνα (Ιταλικά: Rinascimento) και του Ανθρωπισμού (Ιταλικά: Ομανισμός) επηρεασμένη από τις καλλιτεχνικές και κοινωνικές τάσεις εκείνης της περιόδου. Η λέξη οπερα προέρχεται από το λατινικό "opus", που σημαίνει δουλειά - έργο, και ως εκ τούτου προσδιορίζει τη συγχώνευση διαφόρων καλλιτεχνικών ειδών, όπως χορός, θέατρο, μουσική και σκηνογραφία. Αξίζει να σημειωθεί ότι πολλά έργα όπερας βασίζονται στο αρχαίο ελληνικό δράμα.

Τη γέννηση της την οφείλει σε μια ομάδα καλλιτεχνών στην Φλωρεντία που είχαν ως στόχο να αναβιώσουν την αρχαία ελληνική τραγωδία. Σε λίγες μόνο δεκαετίες η όπερα διαδόθηκε και έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής και κατασκευάστηκαν 30 λυρικά θέατρα στη Βενετία. Τα θέματα που πραγματεύεται μια όπερα πηγάζουν κυρίως από τους μύθους διαφόρων χωρών και από την καθημερινότητα.

Αρχικά η όπερα αποτελούσε ψυχαγωγικό είδος μόνο για τους λίγους αλλά στην πορεία και με τη συμβολή του Μότσαρτ (ο οποίος τον 19^ο αιώνα απλοποίησε τη γλώσσα και το ύφος σε πιο λαϊκό) μετετράπη σε πιο λαοφιλές είδος. Τότε άρχισε να αναπτύσσεται και η κωμική όπερα κι να εξαπλώνεται σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, με τα έργα να μεταφράζονται σε πολλές γλώσσες. Τότε αρχίζει να αλλάζει και η θεματολογία και να εκσυγχρονίζεται αντλούμενη μέσα από θέματα της καθημερινότητας.

Οι σημαντικότεροι συνθέτες, εκπρόσωποι του είδους, είναι οι Ιταλοί Τζουζέπε Βέρντι, Τζάκομο Πουτσίνι, Ροσσίνι, Μπελλίνι και Ντονιτσέττι.  Την Γερμανία εκπροσωπούν ο σπουδαίος Μπετόβεν και ο Ρίχαρντ Βάγκνερ.

Στον 20^ο αιώνα το είδος δέχεται πλήγμα από την τεχνολογική εξέλιξη καθώς η τηλεόραση και το ραδιόφωνο ευνοούν στο να αναπτυχθούν άλλα είδη. Πολλές συνθέσεις όπερας θεωρούνται προστατευόμενα είδη κληρονομιά από την UNESCO.

 Πηγή Εικόνας: https://www.flickr.com/photos/jasonweinberger/3160702091